|
|
|
Start Romantyzm DZIADY JAKO ARCYDRAMAT ROMANTYCZNY
|
DZIADY JAKO ARCYDRAMAT ROMANTYCZNY |
|
DZIADY JAKO ARCYDRAMAT ROMANTYCZNY
Dramat romantyczny był najważniejszym gatunkiem epoki romantyzmu, zaś "Dziady" są najsłynniejszym dramatem romantycznym.
Cechy dramatu romantycznego na przykładzie "Dziadów":
Zerwanie z klasyczną formułą trzech jedności:
miejsca - akcja rozgrywa się w kaplicy cmentarnej, w celi więziennej, na Litwie, w Warszawie, w domu senatora Nowosilcowa. W dramacie klasycznym przenoszenie akcji utworu z miejsca na miejsce było niemożliwe;
czasu - część II odbywa się w Zaduszki, scena więzienna Części III w wigilię Bożego Narodzenia;
akcji - występuje wiele wątków, często w ogóle nie związanych ze sobą (noc dziadów, miłość Gustawa, scena więzienna). Nie ma jedności akcji.
Synkretyzm utworu - oprócz cech dramatu w "Dziadach" występują fragmenty o charakterze epickim (np. opowieść o Cichowskim, opisowe rozdziały "Ustępu") i lirycznym (np. "Wielka Improwizacja").
Występowanie zdarzeń nadprzyrodzonych i fantastyki - podobnie jak w dramatach Szekspira, pojawiają się postacie fantastyczne: duchy w II części, diabły w III części, sceny mistyczne, widzenia.
Otwarta kompozycja utworu - wątki, sceny i zdarzenia utworu są ze sobą luźno powiązane. Nie są połączone związkami przyczynowo-skutkowymi. Między scenami brak jest związku, występuje wiele luk czasowych, akcja pokazywana jest fragmentarycznie, zakończenie nie przynosi jasnego rozwiązania. Numeracja poszczególnych części jest nie uporządkowana, I część utworu jest nie dokończona.
Dramat "niesceniczny" - "Dziady" są trudne do zaadaptowania na scenę teatralną, bo nie zostały stworzone z tą myślą (przeskakiwanie z miejsca na miejsce, widzenia, np. widzenie księdza Piotra).
|
|